Stovete veia og saant..

Ka gjor ein paa slike dager der ein konstant foler seg i vegen? Gaar ut av huset.. Og bare gaar ein stund. Da gjor iallfall eg.

Idag gjekk eg til buss-stoppen. Eg rakk ikkje bussen som skulle til Sevilla, saa eg satt meg ned og venta paa den neste og las bok. Men saa fann eg ut at eg ikkje ville inn til byen alikevel, saa eg gikk inn paa "kjopesenteret" (som ikkje har ein eineste ordentlig butikk, berre masse rare boder). Der gikk eg litt rundt, og fann ikkje ut ka eg skulle kjope. Eg kjopte ein sandwich-is. Den smakte jukse-sandwich-is og va nesten ikkje god i det heile tatt.

Saa gjekk eg tilbake til huset. Men eg ville ikkje inn. For familien va fortsatt heime. Saa eg bare fortsatte aa gaa. Eg gikk inn paa eit micromarked. Og kjopte kjeks og aquarius. Saa gikk eg litt til. Eg kom til parken. Der hadde eg vaa for. Men i den andre enden som laa naermest huset vaart. Parken e litt stor. Den e liksom skillet mellom eit sinnsykt tett boligomraade/by og landet. Den har masse vega overalt og e ganske lik.

Naa va da blitt ganske varmt ettekvart. Daa eg begynte aa gaa, for kanskje ein time siden, saa hadde da vaa overskya, saa eg hadde paa meg ei varm dustedongeribukse. No steikte sola meg veldig sprostekt i nakken. Eg gjekk rundt og bare tenkte at alt va tort og stovete og faelt. Ogsaa lengta eg ette aa gaa tur oppa fjellet heime der alt e vaatt og vindfult og deilig. Men saa fann eg heldigvis ein benk i skyggen. Etter ei ganske lang stund med svette og sinne.

Eg folte meg litt velsigna, og sa til meg sjolv, ganske hogt igrunn: "Her ska eg sitte ei stund". Ogsaa smilte eg og kjente ein bris mot den varme huden min. Eg saag ut mot landet. Det torre og flate landet. Det gjor ingenting at da va Spania. Livet foltes bare bra akkurat daa. Eg tok opp boka mi. Den va eg komt halvegs i, og bestemte meg for at den skulle lesest ut paa denne deilige harde trebenken i skyggen av treet paa aasen.