Plutselig!

Denne helga har eg, som sagt, vore heima aleine. Og eg har tenkt masse. Meget, faktisk! Paa Norge, paa hosten eg gaar glipp av, paa folkene mine, paa familien her(som eg ikkje egentlig fole at like meg heilt), paa at eg e heilt aleine her nede.. Masse saanne triste tanka som ein ikkje bor tenka. Men som dog blei tenkte om og om igjen.

Saa innser eg da allerede innsette; eg ska jo ve her lenge endaa! Uansett kor da gaar med denna "provetida" mi.

Saa naa e eg ferdig med dustetankane mine. Eg ska berre ve her. Og eg ska nyta da! For dette blir ei tid eg ikkje noensinne vil gloyme (med mindre eg blir saers senil). Og eg ska se og oppleva masse. For egentlig, naar eg tenke meg ordentlig godt om, saa gaar eg nok trolig ikkje glipp av NOE SOM HELST paa Voss! Da e nok da fine med Voss.. uansett ka du innbille deg innimelom, so forblir da da samma gamle. Og akkurat no saa foles da bra aa vita da!

Nytt paa familie-fronten e at Joaquìn tilsynelatende e blitt ein smule avhengig av meg. Eg e sjolvsagt smigra. Med eingong dei kom heim igaar, saa sto han nede i gangen og ropte paa meg (han fikk ikkje lov til aa gaa opp, for dei skulle i kyrkjo). Alt enda med at han og Maria blei igjen. Og eg maatte faa dei dusja. Selvfolgelig.

Joaquìn vil vaere der eg e. Joaquìn vil golde rundt magen min heile tida. Joaquìn vil kysse meg ett-tusen-million-stjernetal gonge i lopet av eitt sekund. Joaquìn synes eg e den vakreste jenta i "hele den verden" (her kan eg sjolvsagt ikkje krangle med han ;P). Joaquìn e bare veldig sot.. og minilitt klengete.
Idag sto me som vanlig og venta paa bussen. Joquìn holde rundt magen min, slik han ofte gjor, og me frys litt alle sammen. Saa ser den lille gutten opp paa meg og sie "Anja, du e min beste venn".. Og eg sie.... "Takk"....! Av alle ting i heile verden aa si, liksom. Takk?? Men da aa si dei rette tingene, e kanskje ikkje da eg e mest kjent for heller.

No sie eg no i hvertfall ¡Adios mis amigos!.. og lar det bli med det..