Slutten..

No begynne mitt opphold her i Spania aa naerme seg slutten. Saa no e da tid for aa ve nostalgisk, reflekterande og vis. Slutten kom riktignok liiiitt tidligare enn planlagt (saann 10 mnd, liksom...!), men eg har funne ut at eg like da akkurat slik!

Eg har vaa her i ein maaned og 6 daga no. Eg har faatt med meg masse. Og eg e fornoyd. Eg MAAA ikkje besoke dei orten museuma, monumentene og kjore hestedrosje. Eg tar meg nok ein tur til inn i byen imorgo, berre for aa fole at eg ikkje gaar glipp av noe. Eg har budd i ein spansk familie, spist spansk mat, laert spanske skikka, studert (minilitt) spansk, vaa student ei veke, kjort masse buss, gaatt noe inni hemskt mye, svetta, bada, sett spansk kultur, kommunisert med heile kroppen, tatt meg av 3 unga, pussa sko og redd opp senge, sett firfirsle over alt.. eg har opplevd ein spansk kvardag.

Eg fole rett og slett eg har opplevd da eg kom hit for aa oppleve. Kem har sagt at ein maa ha vore i eit land i minst eitt aar for aa ha "budd" der?? Eg har budd i Spania. Punktum.

Masse bilder av meg og ungene!

Masse bilde av meg og ungene!

Naa kommer jeg!

Flybillettane e herved bestilt! Endelig.. Eg lande i Bergen tirsdag neste veke (10 oktober) klokko 19.35. Oioioi!

Plutselig saa e alt snart slutt liksom.. Om ei veke berre. Da kjennes baade deilig og trist. Eg komme til aa faa da travelt med aa ve turist i Sevilla dei neste dagane. Og med aa kjope souvenira (eg kan nok ikkje lova vekk saerleg med presanga dessvere..) og andre rare ting.

Eg e gla no.

Dessuten har eg spist paella (paa tide). Med kyllingkjott vel aa merke. Dog, da e visst vanlig.

Stovete veia og saant..

Ka gjor ein paa slike dager der ein konstant foler seg i vegen? Gaar ut av huset.. Og bare gaar ein stund. Da gjor iallfall eg.

Idag gjekk eg til buss-stoppen. Eg rakk ikkje bussen som skulle til Sevilla, saa eg satt meg ned og venta paa den neste og las bok. Men saa fann eg ut at eg ikkje ville inn til byen alikevel, saa eg gikk inn paa "kjopesenteret" (som ikkje har ein eineste ordentlig butikk, berre masse rare boder). Der gikk eg litt rundt, og fann ikkje ut ka eg skulle kjope. Eg kjopte ein sandwich-is. Den smakte jukse-sandwich-is og va nesten ikkje god i det heile tatt.

Saa gjekk eg tilbake til huset. Men eg ville ikkje inn. For familien va fortsatt heime. Saa eg bare fortsatte aa gaa. Eg gikk inn paa eit micromarked. Og kjopte kjeks og aquarius. Saa gikk eg litt til. Eg kom til parken. Der hadde eg vaa for. Men i den andre enden som laa naermest huset vaart. Parken e litt stor. Den e liksom skillet mellom eit sinnsykt tett boligomraade/by og landet. Den har masse vega overalt og e ganske lik.

Naa va da blitt ganske varmt ettekvart. Daa eg begynte aa gaa, for kanskje ein time siden, saa hadde da vaa overskya, saa eg hadde paa meg ei varm dustedongeribukse. No steikte sola meg veldig sprostekt i nakken. Eg gjekk rundt og bare tenkte at alt va tort og stovete og faelt. Ogsaa lengta eg ette aa gaa tur oppa fjellet heime der alt e vaatt og vindfult og deilig. Men saa fann eg heldigvis ein benk i skyggen. Etter ei ganske lang stund med svette og sinne.

Eg folte meg litt velsigna, og sa til meg sjolv, ganske hogt igrunn: "Her ska eg sitte ei stund". Ogsaa smilte eg og kjente ein bris mot den varme huden min. Eg saag ut mot landet. Det torre og flate landet. Det gjor ingenting at da va Spania. Livet foltes bare bra akkurat daa. Eg tok opp boka mi. Den va eg komt halvegs i, og bestemte meg for at den skulle lesest ut paa denne deilige harde trebenken i skyggen av treet paa aasen.

Hurra...?

Idag skjedde det.

Eg har faatt "sparken". Paa ein maate, iallfall. Eg sa litt opp sjolv ogsaa.

Saa naa skal eg heim. Til gamle uforandra Voss. Og eg syns det er heilt greitt i grunn. Det foles ikkje som et nederlag. Det e berre saann det maatte bli. Eg va heilt forberedt paa det. Av og til fungere da, av og til ikkje.

Forst maa familien finne ny au pair. Saa sie dei ifraa til meg. Ogsaa prove eg aa faa billigest mulig billett heim. Dette kan altsaa ta litt tid. Saa eg veit egentlig ikkje heilt naar eg komme. Men eg komme!

Og naar eg komme saa maa de ve kjempe gla for aa se meg!!

Forste av trolig mange ganger..

Idag forsov eg meg..

For de nyfikne sjeler..

Plutselig!

Denne helga har eg, som sagt, vore heima aleine. Og eg har tenkt masse. Meget, faktisk! Paa Norge, paa hosten eg gaar glipp av, paa folkene mine, paa familien her(som eg ikkje egentlig fole at like meg heilt), paa at eg e heilt aleine her nede.. Masse saanne triste tanka som ein ikkje bor tenka. Men som dog blei tenkte om og om igjen.

Saa innser eg da allerede innsette; eg ska jo ve her lenge endaa! Uansett kor da gaar med denna "provetida" mi.

Saa naa e eg ferdig med dustetankane mine. Eg ska berre ve her. Og eg ska nyta da! For dette blir ei tid eg ikkje noensinne vil gloyme (med mindre eg blir saers senil). Og eg ska se og oppleva masse. For egentlig, naar eg tenke meg ordentlig godt om, saa gaar eg nok trolig ikkje glipp av NOE SOM HELST paa Voss! Da e nok da fine med Voss.. uansett ka du innbille deg innimelom, so forblir da da samma gamle. Og akkurat no saa foles da bra aa vita da!

Nytt paa familie-fronten e at Joaquìn tilsynelatende e blitt ein smule avhengig av meg. Eg e sjolvsagt smigra. Med eingong dei kom heim igaar, saa sto han nede i gangen og ropte paa meg (han fikk ikkje lov til aa gaa opp, for dei skulle i kyrkjo). Alt enda med at han og Maria blei igjen. Og eg maatte faa dei dusja. Selvfolgelig.

Joaquìn vil vaere der eg e. Joaquìn vil golde rundt magen min heile tida. Joaquìn vil kysse meg ett-tusen-million-stjernetal gonge i lopet av eitt sekund. Joaquìn synes eg e den vakreste jenta i "hele den verden" (her kan eg sjolvsagt ikkje krangle med han ;P). Joaquìn e bare veldig sot.. og minilitt klengete.
Idag sto me som vanlig og venta paa bussen. Joquìn holde rundt magen min, slik han ofte gjor, og me frys litt alle sammen. Saa ser den lille gutten opp paa meg og sie "Anja, du e min beste venn".. Og eg sie.... "Takk"....! Av alle ting i heile verden aa si, liksom. Takk?? Men da aa si dei rette tingene, e kanskje ikkje da eg e mest kjent for heller.

No sie eg no i hvertfall ¡Adios mis amigos!.. og lar det bli med det..